ANALİZ

Kompozisyon, güçlü ve sakalsız bir İsa figürü etrafında merkezlenmiş, üç yüzden fazla figürün dönen ve kaotik bir düzenlemesinden oluşmaktadır. İsa, kaslı ve buyurgan bir yargıç olarak tasvir edilmiş; sağ kolunu aynı anda hem kutsanmışları cennete çağıran hem de günahkârları cehenneme mahkûm eden bir jestle kaldırmaktadır. Bu hareket, ilahi adaletin kesinliğini ve geri dönüşsüzlüğünü simgeler. İsa’nın hemen yanında Meryem Ana yer almakta, başını hafifçe çevirerek bir teslimiyet ya da merhamet ifadesi sergilemektedir. Bu duruş, merhametin geri çekildiği ve yargının ön plana çıktığı anı temsil eder.

Merkezi figürlerin çevresinde, Azize Catherine’in kırık tekerleği ve Aziz Lawrence’ın ızgarası gibi, şehit edilişlerini simgeleyen aletleri tutan çok sayıda aziz bulunmaktadır. Bu nesneler, onların inanç uğruna verdikleri mücadeleyi ve çektikleri acıları hatırlatır. Dikkat çekici ve ürpertici bir detay olarak, Aziz Bartholomew kendi derisi yüzülmüş halde bir insan bedeni tutmaktadır. Sanat tarihçileri bu figürde Michelangelo’nun bozulmuş bir otoportresinin yer aldığını kabul eder. Bu durum, sanatçının ölüm, günah ve insanın kırılganlığı üzerine yaptığı içsel sorgulamayı yansıtır.